“Vrouwen zijn veelal betere leiders dan mannen. Vrouwen scoren beter op bijna alle factoren. Zo blijken vrouwen meer strategisch te handelen, innovaties door te voeren en ze hebben betere sociale vaardigheden dan mannen. Bovendien blijken vrouwelijke leiders emotioneel even stabiel als mannen, wat door mannelijke collega’s (ten onrechte) nog wel eens wordt tegengesproken.”

(Uit: `Vrouwen aan de top presteren beter’, Hessel Jan Smink).

Waarom zijn wij vrouwen betere leiders dan mannen? En waarom voelt een aantal vrouwen dit vaak anders?

Silvia was al 8 jaar CEO van een goedlopend internationaal postorderbedrijf. Het laatste jaar had het bedrijf een paar mega orders binnen gehaald. Een aantal vrouwen in haar team keek heel erg tegen haar op. Ze spraken onderling hun bewondering voor haar uit. Ze vroegen zich af hoe ze het allemaal zo voor elkaar had, een groot bedrijf runnen en een kind opvoeden. Bovendien was Silvia een prachtige vrouw, met een bijzondere uitstraling die er altijd als een `fashionista’ uit zag. Alsof ze zo uit een Vogue magazine was komen lopen.

Hoewel ze een spraakmakende persoonlijkheid was die veel gevraagd werd voor interviews op tv en radio en in de serieuzere business magazines, twijfelde ze regelmatig aan zich zelf. Bovendien voelde ze zich uitgeput, doodmoe was ze. Ze vroeg zich `s-ochtends als ze wakker werd vaak af waarvoor ze het allemaal deed. Haar man en kinderen zag ze nauwelijks meer. Een kwart van de maand zat ze in het buitenland. Als ze in Nederland was, dan waren er de lange meetings en business diners. Hierdoor moest ze wel eens gedwongen blijven overnachten. Vaak sliep ze slecht in zo’n vreemde hotelkamer, na een lange dag met veel meeting en een copieus diner met teveel drank.  Na afloop van het diner namen de `guys’ nog een drankje aan de bar. Ze wilde niet onderdoen en besloot om mee te doen. De volgende ochtend vertelde een knallende migraine en een futloos gevoel  dat ze dat beter niet had kunnen doen.  Met wat extra make-up en zwarte koffie zou ze die dag vast wel weer doorkomen. Ze hield zich voor dat de dag vanzelf weer ten einde kwam.

Ze vroeg zich wel eens af of ze een lidmaatschap van de sportschool had of een sponsor was. Haar yogales lonkte, maar met pijn in het hart, bedacht ze vaak dat ze de les toch maar weer aan haar voorbij moest laten gaan. Te laat, hoofdpijn, lusteloos, teveel werk, te moe…. Hierdoor voelde ze zich schuldig en ging vaak nog harder werken. Het was een neerwaartse spiraal geworden.

Ze voelde zich in het buitenland niet alleen letterlijk ver van huis maar ook ver van haar dromen en idealen af staan. Het voelde wel eens alsof niet zij, maar de mannen in de Raad van Bestuur aan het roer stonden en besluiten namen waar zij niet achter stond.  Ze nam zich vaak voor om haar stem meer te laten gelden. 

In het vliegtuig terug naar Nederland droomde ze wel eens over een andere wereld. Wat zou ze hier graag met haar vriendinnen over praten. Maar ja, die zag ze ook nauwelijks meer…

Door SheConsult loopbaancoach Rotterdam Sandra Lagace.

Loading...